PROWADZIMY PRZEDSZKOLA, SZKOŁY I PLACÓWKI: CENTRUM REHABILITACJI EDUKACJI I OPIEKI, OŚRODKI ADOPCYJNE, PLACÓWKI PRAW DZIECKA I WSPARCIA RODZINY, DOMY WCZASÓW DZIECIĘCYCH, SZKOLNE SCHRONISKA MŁODZIEŻOWE, WARSZTATY TERAPII ZAJĘCIOWEJ, ŚRODOWISKOWE DOMY SAMOPOMOCY, OŚRODKI OPIEKUŃCZO WYCHOWAWCZE, ŚRODOWISKOWE OGNISKA WYCHOWAWCZE, ŚWIETLICE

CHRONIMY PRAWA DZIECI, POMAGAMY DZIECIOM OSIEROCONYM, UBOGIM ZAGROŻONYM MARGINALIZACJĄ I PATOLOGIĄ SPOŁECZNĄ, PRZEWLEKLE CHORYM I NIEPEŁNOSPRAWNYM

ORGANIZUJEMY WYPOCZYNEK LETNI I ZIMOWY, TURNUSY REHABILITACYJNE, PROFILAKTYCZNE

PROWADZIMY PRZEDSZKOLA, SZKOŁY I PLACÓWKI: CENTRUM REHABILITACJI EDUKACJI I OPIEKI, OŚRODKI ADOPCYJNE, PLACÓWKI PRAW DZIECKA I WSPARCIA RODZINY, DOMY WCZASÓW DZIECIĘCYCH, SZKOLNE SCHRONISKA MŁODZIEŻOWE, WARSZTATY TERAPII ZAJĘCIOWEJ, ŚRODOWISKOWE DOMY SAMOPOMOCY, OŚRODKI OPIEKUŃCZO WYCHOWAWCZE, ŚRODOWISKOWE OGNISKA WYCHOWAWCZE, ŚWIETLICE

PROWADZIMY RZECZNICTWO PRAW DZIECKA, SEJMIKI DZIECIĘCE I MŁODZIEŻOWE, PROGRAMY STREETWORKERSKIE, STAŁE PROGRAMY PROFILAKTYCZNE, ZAPOBIEGANIA PRZEMOCY

ORGANIZUJEMY SZKOLENIA, KONFERENCJE, SEMINARIA, HAPPENINGI, TURNIEJE RODZINNE, KONKURSY ARTYSTYCZNE, EKOLOGICZNE SPORTOWE.

 

 

 

Nr konta: Bank Pekao S.A. O/Warszawa 15 1240 6175 1111 0000 4569 8851

Zasłużeni działacze i pracownicy TPD

 Tadeusz Mioduszewski

(1944 – 2013)

 

        Mioduszewski urodził się 13 sierpnia 1944 r. w Warszawie. Od 1950 r. rozpoczął naukę w szkole podstawowej nr 49 w Warszawie, którą ukończył w 1957 r. W latach 1957 – 1961 uczył się w Liceum Ogólnokształcącym nr 8 im. Władysława IV w Warszawie. Świadectwo maturalne uzyskał w 1961 r. W szkole średniej należał do ZHP, prowadził 17 WDH, był także organizatorem i kierownikiem obozów letnich tej drużyny w latach 1960 i 1961. Ucząc się w szkole średniej, ukończył dodatkowo, w Zakładzie Doskonalenia Rzemiosła w Warszawie, kurs laborantów – chemików. W 1965 r. zdawał egzaminy wstępne na Akademię Medyczną w

 Wspomnienia i refleksje

O DOKTORZE ALEKSANDRZE LANDYM

 

      Znajomość a następnie przyjaźń mojej rodziny z rodziną Landów wywodzi się z czasów przed I wojną światową. Moja matka, Aldona Jastrzębska i jej starsza siostra Weronika poznały Landów jeszcze w Moskwie, przed ich powrotem do Polski – za pośrednictwem Tadeusza i Witoldy Rechniewskich, znanych działaczy robotniczych i niepodległościowych.

      Doktor Aleksander Landy, jego matka Feliksa oraz siostry – Helena (Lola) i Wanda stali się przyjaciółmi naszej rodziny. Według wskazówek Doktora i pod jego opieką wychowywało się nas siedmioro, a następnie - dwoje moich dzieci.

      Nasze rodziny pomagały sobie wzajemnie przez całe życie. Raz oni użyczali nam gościny, kiedy indziej my udzielaliśmy im schronienia, kiedy z przyczyn losowych zachodziła tego potrzeba.

       Na przykład kiedy w naszej licznej rodzinie wybuchła szkarlatyna – ja i mój bliźniaczy brat zostaliśmy zaproszeni na kilka tygodni do Landów, abyśmy mogli ( po odbyciu kwarantanny) kontynuować naukę w szkole.

       Z kolei matka i siostra Doktora mieszkały u nas na wsi w czasie okupacji. Korzystały też z naszej gościny siostrzenice Doktora.

       Wiele zawdzięczamy Doktorowi Olesiowi: leczył nas, udzielał rad w sprawach wychowania( najpierw naszej matce, następnie nam – w sprawie naszych dzieci). Kochaliśmy Go i był dla naszych rodziców i dla nas wielkim autorytetem.

 Stanisław Tułodziecki

 (1909 – 2014)

 

W dniu 28 października 2014 r. zmarł Stanisław Tułodziecki. Miał 105 lat. Był bohaterem walki o niepodległość, sprawiedliwość społeczną i demokratyczną oświatę, wybitnym działaczem społecznym, pedagogiem, wielce zasłużonym przyjacielem dzieci, orędownikiem walki o wszechstronny rozwój dzieci, w tym o ich uspołecznienie.

Pochowany został na Starych Powązkach w Warszawie w dniu 4 listopada. W ostatniej drodze na tej Ziemi towarzyszyła Mu rodzina i przyjaciele, działacze społeczni i sztandar  Towarzystwa Przyjaciół Dzieci.  Ceremonia – zgodnie z życzeniem Zmarłego – była skromna.  Całe Jego  długie życie także było skromne, ale również wyjątkowo pracowite, twórcze i społecznie nadzwyczaj użyteczne.

Jan Przewłocki 

(1910 – 1986)

 

Kiedy w 1967 r. rozpoczynałyśmy z Lidką Niestępską pracę w Ośrodku Adopcyjno-Opiekuńczym TPD, w dziale rodzin zastępczych, naszymi autorytetami i przewodniczkami były panie Alicja Szymborska (jednocześnie wykładowczyni na Uniwersytecie) oraz Hanna Święcicka  (psycholog, publicystka, autorka, prelegentka w środowiskach świeckich i katolickich). Kierownikiem Ośrodka był wówczas Jan Przewłocki, który chciał, żeby zwracać się do niego „panie magistrze”, a nie np. „panie kierowniku”. Pamiętamy go jako postać dość tajemniczą, skrytą, ale życzliwą zarówno dla podwładnych, jak i interesantów.

    Poniżej publikujemy wspomnienia Mieczysławy Śniegockiej, wychowanki placówek opiekuńczo – wychowawczych RTPD w Warszawie w okresie międzywojennym. Przedstawia w nich fakty tak, jak je widziała, przeżyła i zapamiętała. Niektóre z nich rzucają nowe światło na wydarzenia związane z działalnością Towarzystwa w tym okresie. Dla zachowania autentyczności, pozostawiliśmy tekst bez żadnych zmian i uzupełnień.

 Wspomnienie

Maria Łopatkowa

(1927 – 2016)

 

25 grudnia 2016 r. zmarła w Warszawie Maria Łopatkowa, wybitna działaczka społeczna, pedagog i pisarka.

Urodziła się 28. 01. 1927 r. w Braciejowicach. Filologię polską ukończyła na Uniwersytecie Łódzkim, zaś na Uniwersytecie Warszawskim w 1968 r. uzyskała tytuł naukowy doktora pedagogiki. W latach 1947 – 1969 pracowała jako nauczycielka w szkole podstawowej w Ołtarzewie.

Przez wiele lat była związana z Towarzystwem Przyjaciół Dzieci, pełniła funkcję wiceprezesa Zarządu Głównego TPD, kierując równocześnie działalnością Komisji Upowszechniania Kultury Pedagogicznej, której celem było szerzenie wśród rodziców wiedzy o wychowaniu dzieci; postulowała podjęcie przez władze państwowe działań służących podnoszeniu poziomu kultury pedagogicznej aktualnych i przyszłych rodziców. Była także inicjatorką powołania ognisk przedszkolnych, wyrównujących braki w rozwoju i wychowaniu oraz przygotowujących dzieci do nauki w szkole.