PROWADZIMY PRZEDSZKOLA, SZKOŁY I PLACÓWKI: CENTRUM REHABILITACJI EDUKACJI I OPIEKI, OŚRODKI ADOPCYJNE, PLACÓWKI PRAW DZIECKA I WSPARCIA RODZINY, DOMY WCZASÓW DZIECIĘCYCH, SZKOLNE SCHRONISKA MŁODZIEŻOWE, WARSZTATY TERAPII ZAJĘCIOWEJ, ŚRODOWISKOWE DOMY SAMOPOMOCY, OŚRODKI OPIEKUŃCZO WYCHOWAWCZE, ŚRODOWISKOWE OGNISKA WYCHOWAWCZE, ŚWIETLICE

CHRONIMY PRAWA DZIECI, POMAGAMY DZIECIOM OSIEROCONYM, UBOGIM ZAGROŻONYM MARGINALIZACJĄ I PATOLOGIĄ SPOŁECZNĄ, PRZEWLEKLE CHORYM I NIEPEŁNOSPRAWNYM

ORGANIZUJEMY WYPOCZYNEK LETNI I ZIMOWY, TURNUSY REHABILITACYJNE, PROFILAKTYCZNE

PROWADZIMY PRZEDSZKOLA, SZKOŁY I PLACÓWKI: CENTRUM REHABILITACJI EDUKACJI I OPIEKI, OŚRODKI ADOPCYJNE, PLACÓWKI PRAW DZIECKA I WSPARCIA RODZINY, DOMY WCZASÓW DZIECIĘCYCH, SZKOLNE SCHRONISKA MŁODZIEŻOWE, WARSZTATY TERAPII ZAJĘCIOWEJ, ŚRODOWISKOWE DOMY SAMOPOMOCY, OŚRODKI OPIEKUŃCZO WYCHOWAWCZE, ŚRODOWISKOWE OGNISKA WYCHOWAWCZE, ŚWIETLICE

PROWADZIMY RZECZNICTWO PRAW DZIECKA, SEJMIKI DZIECIĘCE I MŁODZIEŻOWE, PROGRAMY STREETWORKERSKIE, STAŁE PROGRAMY PROFILAKTYCZNE, ZAPOBIEGANIA PRZEMOCY

ORGANIZUJEMY SZKOLENIA, KONFERENCJE, SEMINARIA, HAPPENINGI, TURNIEJE RODZINNE, KONKURSY ARTYSTYCZNE, EKOLOGICZNE SPORTOWE.

 

 

 

Nr konta: Bank Pekao S.A. O/Warszawa 15 1240 6175 1111 0000 4569 8851

 

Działalność Zachodniopomorskiego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci na rzecz dzieci specjalnej troski

 

Wyodrębniona działalność na rzecz dzieci specjalnej troski zapoczątkowana została na terenie województwa szczecińskiego, a obecnie zachodniopomorskiego, przez grupę rodziców dzieci upośledzonych umysłowo w stopniu umiarkowanym i znacznym. Postanowili oni zrzeszyć się i w ramach Towarzystwa Przyjaciół Dzieci rozpocząć walkę o lepszy los swych dzieci. Okazją stało się powołanie w 1963r. przy Zarządzie Głównym TPD Komitetu Pomocy Dzieciom Specjalnej Troski z możliwością powoływania kół w terenie.

 Wstępne zebranie przed założeniem koła w Szczecinie odbyło się 21 kwietnia 1964 r., a zebranie organizacyjne w dniu 3 lipca 1964 r. W dniu tym dziesięciu pierwszych członków złożyło formalne deklaracje i podpisało wniosek o utworzeniu Koła Pomocy Dzieciom Specjalnej Troski TPD w Szczecinie, do którego należeli między innymi prof. Antoni Zieliński, Teresa Jaszczerska i Łucja Żmuda.

Zgodnie z założeniem koło postawiło sobie za cel inicjowanie wszelkiej działalności związanej z przywracaniem do współżycia społecznego dzieci i młodzieży upośledzonej umysłowo, a także ich rehabilitacji, wychowania, nauki, przygotowania do życia i pracy, udziału w życiu kulturalnym oraz wypoczynku. Powstała też konieczność stworzenia właściwej osłony socjalnej dla dziecka niepełnosprawnego i jego rodziny. W tym okresie do realizacji wyżej wymienionych celów nie były przygotowane ani służby państwowe ani społeczne. Rodzice niepełnosprawnych dzieci pozostawali najczęściej osamotnieni w zmaganiach ze swym  trudnym problemem.

Kiedy w Szczecinie grupa rodziców dzieci upośledzonych umysłowo postanowiła się zrzeszyć, nawet nie przypuszczała, że aż tak wiele spraw uda się zrealizować wspólnym wysiłkiem. Ich działanie stało się wzorem i początkiem rozwoju ruchów samopomocowych rodziców mających dzieci z inną niepełnosprawnością oraz dzieci chorych. A przecież w momencie powstania koła istniały tylko szkoły dla dzieci lekko upośledzonych i dwa zakłady zamknięte dla znacznie i głęboko upośledzonych, a cała reszta dzieci i młodzieży była "niczyja". Nie zajmowała się nimi już oświata, a jeszcze nie zajmowała się opieka społeczna.

Zawiązanie koła obudziło nadzieje i aktywność rodziców, co uwidoczniło się w szybkim wzroście liczby członków, która w 1964 r. wynosiła 25 osób, w 1974 r., już 227,
a w 1987 r. aż 380 osób. Liczba dzieci zarejestrowanych również podobnie wzrosła, pod koniec 1974 r. wynosiła 240 dzieci.

Dzięki staraniom Komitetu Pomocy Dzieciom Specjalnej Troski przy ZG TPD oraz aktywności kół terenowych, Ministerstwo Oświaty zaczęło zezwalać na tworzenie eksperymentalnych klas i szkół życia. Następnie je zalecało, aż wreszcie wydało formalną instrukcję zobowiązującą terenowe władze oświatowe do ich organizowania. W Szczecinie pierwsze klasy życia przy zwykłych szkołach specjalnych udało się zorganizować dzięki zaangażowaniu władz koła i jego członków już w 1966 r. Powstały klasy: po jednej w szkołach przy ul. Wawrzyniaka i Jagiellońskiej i dwie w szkole przy ul. Strzałowskiej, a w roku 1967 jeszcze jedna klasa w Zdrojach. W roku 1968 Szkoła Podstawowa Specjalna nr 15 przy ul. Strzałowskiej została przeznaczona na szkołę życia i w ciągu paru lat przekształciła się w nią. Jednocześnie uległy likwidacji pojedyncze klasy w pozostałych szkołach specjalnych. W tym czasie również podobnie został przeorganizowany Państwowy Zakład Wychowawczy w Tanowie z internatem, głównie dla dzieci z terenu województwa. W latach następnych powstały kolejne dwa takie zakłady. Sukcesem koła było wyjednanie decyzji władz oświatowych o przeznaczeniu od 1971 r. Przedszkola nr 21 w Szczecinie na Przedszkole Specjalne dla dzieci z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym i znacznym.

Oprócz szkół życia i przedszkola, w celu jeszcze lepszego  usamodzielnienia życiowego i uspołecznienia dzieci specjalnej troski, koło od 1965 r. zaczęło organizować wypoczynek letni. Najpierw półkolonie zorganizowano w przedszkolu na Głębokim w Szczecinie dla trzydzieściorga dzieci, a następnie w przedszkolu przy al. Wojska Polskiego.

W 1969 r. koło wysłało po raz pierwszy dziesięcioro dzieci na kolonie do Bartoszyc w województwie wrocławskim. Od 1970 r. koło zaczęło organizować własne kolonie. Pierwsze w Tanowie dla 41 dzieci, a od 1973 r. także w Zajezierzu. Oprócz dzieci członków koła na kolonie pojechały również dzieci z PZW będące sierotami naturalnymi lub społecznymi. Ciekawą formą były organizowane na pół roku przed rozpoczęciem turnusu, zajęcia przysposabiające do udziału w koloniach. Zajęcia te odbywały się co miesiąc w siedzibie SP 38. Od 1973 r. zaczęto organizować zimowiska.

Ponadto koło nie ustawało w wysiłkach, aby pomóc dzieciom, które nie mogły brać udziału w kształceniu w szkołach życia, gdyż pozostawały w domach z powodu schorzeń złożonych. Takich dzieci w ewidencji koła było około czterdzieścioro. Eksperymentalnie zorganizowano dla pojedynczych dzieci zajęcia indywidualne w domach. Pomyślne wyniki zachęciły Zarząd Koła do rozwinięcia szerszej działalności w tym zakresie. Podpisano porozumienie z Wydziałem Pedagogicznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej i Liceum Pielęgniarskim. Te zabiegi nie dały jednak spodziewanych efektów. Dlatego koło  własnymi siłami przystąpiło do zorganizowania kursów przysposobienia do wykonywania zawodu. Pierwsze takie kursy odbyły się już w 1971 r., powtarzane i były powtarzane w latach następnych. Na kurs uczęszczało średnio ok. 40 osób. Dzięki życzliwości spółdzielczości inwalidzkiej w 1971 r. udało się umieścić w zakładzie pracy chronionej spółdzielni "Tęcza" pierwszych ośmiu uczestników tego kursu. W roku następnym aż 48 osób. Niestety liczba miejsc pracy chronionej nie zwiększała się równolegle do  coraz liczniejszych roczników absolwentów szkół życia. Podjęte przez Zarząd Koła próby stworzenia brygad pracy chronionej w przemyśle państwowym nie przyniosły pozytywnych rezultatów.

Istotnym przełomem w działalności koła było uruchomienie w 1979 r.  przez prof. Antoniego Zielińskiego, w części swojego budynku mieszkalnego na "Głębokim", Środowiskowego Domu Samopomocowego "Szczecin-Głębokie". Placówka ta, w 1984 r. przekształcona została w Warsztat Pracy Chronionej, zatrudniający początkowo dziewięciu inwalidów upośledzonych umysłowo pod opieką mgr pedagogiki specjalnej Krzysztofa Parchimowicza. W 1986 r. Warsztat powiększony został o sąsiednią posesję przy ul. Orzechowej 1. Wysiłkiem członków koła w ciągu 2 lat wybudowano pawilon. W roku 1989 przeniesiono do nowo wybudowanego obiektu Warsztat Pracy Chronionej,  zwiększając tym samym zatrudnienie. W warsztacie wykonywano skrzynki lęgowe dla ptaków oraz schrony dla nietoperzy na zamówienie Lasów Państwowych i Komunalnych, Parków Narodowych i Służb Ochrony Wybrzeża. W 1988 r. warsztat wykonał aż 15905 skrzynek i był samowystarczalny finansowo.

W 1983 r. działający przy Zarządzie Głównym TPD Krajowy Komitet Pomocy Dzieciom Specjalnej Troski uległ likwidacji i powstał przy ZG TPD Krajowy Komitet na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym. Z czasem powstały również inne Komitety jak: Dzieci na Diecie Bezglutenowej, Chorych na Cukrzycę, Niepełnosprawnych Ruchowo 

W dniu 6 stycznia 1984r. prof. A. Zieliński, który przewodniczył kołu od jego powstania, zrzekł się tej funkcji z uwagi na wybór do władz Krajowych Komitetuna Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym oraz Prezydium ZW TPD w Szczecinie. Funkcję przewodniczącej powierzono Barbarze Jaskierskiej, która pełni ją do dziś. Od tego czasu rozpoczął się okres pozyskiwania bazy lokalowej i rozszerzanie działalności w oparciu o stałe formy prowadzone bezpośrednio przez Zarząd Koła.

W wynajętym lokalu przy ul. M. Curie-Skłodowskiej 7, uruchomiono w 1984 r. Ośrodek Pobytu i Rehabilitacji dla Młodzieży powyżej 18. roku życia. Dzięki tej inicjatywie młodzież mogła być rehabilitowana, a rodzice podjąć pracę zarobkową w czasie, gdy ich dzieci przebywały w ośrodku. Od 1985 r. dzieci i młodzieży z głębszym upośledzeniem   zaczęły uczestniczyć w zajęciach pływackich i innych dyscyplinach sportowych, a nawet brały udział w Wojewódzkich Olimpiadach Sportowych. Zaczęto prowadzić następujące regularne W Poradni Usprawnienia Leczniczego przy ul. Św. Wojciecha, rozpoczęły się zajęcia usprawniania ruchowego, ćwiczenia logopedyczne były prowadzone w DK "Wspólny Dom", terapia muzyczna w SP nr 27, organizowano również turnusy rehabilitacyjne. Powstały też samodzielne koła w Stargardzie Szczecińskim  i w Pyrzycach.

W 1989 r. koło szczecińskie powołało i prowadziło samodzielnie Ośrodek Rehabilitacyjny dla dzieci i młodzieży w wieku 7-21 lat, które nie kwalifikowały się do żadnych proponowanych systemowo placówek, a więc pozostawały w domu, nie realizowały obowiązku szkolnego i nie były rehabilitowane. W 1991 r. Koło usamodzielniło się i uzyskało osobowość prawną, w dalszym ciągu prowadzi różnorodne formy pomocy dzieciom upośledzonym i ich rodzinom, w ramach Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym.  

W TPD wciąż poszukiwano nowych możliwości przychodzenia z pomocą dzieciom „sprawnym inaczej”. Na przykład w październiku 1982 r. z inicjatywy lekarz reumatolog dr Alicji Bodych powołano Koło Dzieci Chorych na Gościec Przewlekle Postępujący. W pierwszym okresie działalność koła ograniczała się do zdobywania leków (Voltaren, Feloran itp.) oraz trudno dostępnej żywności, gdyż był to okres obowiązywania kartek żywnościowych. Pierwszą przewodniczącą została Małgorzata Koczalska. Po dwóch latach funkcję tę przejęła Agnieszka Jegieluk i pełni ją do dziś. Przez cały okres działalności duszpasterzem i honorowym członkiem koła jest ks. Marek Kałamarz. Do dnia dzisiejszego czynnie uczestniczy w życiu koła oraz wspomaga je nie tylko duchowo, ale organizacyjnie i finansowo. W roku 1985, kiedy członkowie koła nabrali do siebie zaufania, a także „zaakceptowali” nieuleczalną chorobę reumatyczną swoich dzieci, zorganizowano pierwszy wyjazd 47 osób do Warszawy, do Instytutu Reumatologii, celem konsultacji piętnaściorga najbardziej chorych dzieci. Był to wyjazd ważny nie tylko z punktu widzenia  medycznego,  ale również poznawczego i wypoczynkowego, ponieważ dzieci ze względu na swoją chorobę nie mogły uczestniczyć w zorganizowanych formach wypoczynku (kolonie, obozy, wczasy rodzinne). Z czasem wspólne wyjazdy rodzinne, członków i sympatyków koła na różne wycieczki, także zagraniczne, wyprawy nad morze, pielgrzymki, stały się jedną z ważnych form pracy koła.

Tradycją stało się organizowanie corocznego balu charytatywnego, z dochodu którego zakupywano wózki inwalidzkie, w tym elektryczne, sprzęt rehabilitacyjny,  opłacano bądź dofinansowywano wycieczki oraz sanatoria dla dzieci. Dużą pomoc do dzisiaj koło otrzymuje od zakładów pracy oraz sąd, który przekazuje nawiązki sądowe (finansowe)  i od osób prywatnych.

Niemal równolegle, w 1983 r., rozpoczęło działalność Koło Pomocy Dzieciom Niepełnosprawnym Ruchowo TPD. Pierwszym przewodniczącym została znana działaczka Koła Dzieci Specjalnej Troski Wanda Butrymowicz, a następnie Zdzisława Marsula. Koło zajmowało się między innymi rehabilitacją dzieci, pozyskiwaniem sprzętu ortopedycznego, dążeniem do likwidacji barier architektonicznych. Ponadto dzieciom niepełnosprawnym ruchowo (leżącym), ale sprawnym intelektualnie, załatwiano indywidualne nauczanie w domu. Koło podejmowało również działania mające na celu propagowanie tolerancji dla dzieci niepełnosprawnych, by mogły odnaleźć się wśród sprawnych rówieśników, uczęszczając z nimi razem do szkoły. Koło w swojej działalności w ramach TPD dotrwało do 1994 r., kiedy to usamodzielniło się, uzyskując osobowość prawną. Obecnie funkcjonuje, prowadząc samodzielnie Ośrodek Rehabilitacji Stowarzyszenia Pomocy Dzieciom Niepełnosprawnych Ruchowo "Tęcza" w Szczecinie, którego przewodniczącym jest Alicja Zołotucho.   

Oprócz kół zrzeszających rodziców dzieci z niepełnosprawnością, powstało Koło Pomocy Dzieciom na Diecie Bezglutenowej, którego działaczem był Andrzej Wyszkowski. Okazało się, że grupa dzieci z zespołem złego wchłaniania (głównie z nietolerancją glutenu zawartego w zbożu) jest drugą pod względem liczebności grupą po upośledzonych umysłowo. Rodzice połączyli swe wysiłki w poszukiwaniu ratunku dla swych ciężko chorych dzieci. Ich wspomnienia dowodzą, że Służba Zdrowia w tym okresie nie rozpoznała tej choroby i nie była przygotowana do leczenia, a nawet w instytucjach odpowiedzialnych za to panował brak zrozumienia. Brak żywności bezglutenowej zagrażał zdrowiu i życiu tych dzieci, stąd najważniejszym zadaniem koła było jej zdobywanie. Skala problemu była duża. Tylko w kole szczecińskim w 1989 było 356 członków. Podobnie w innych kołach  działających w miastach powiatowych województwa

W początkowym okresie jedynym realnym ratunkiem była pomoc zagraniczna. Działacze koła doskonale zdawali sobie sprawę, że to nie załatwi problemu, stąd domagali się, aby uruchomiono krajową produkcję żywności bezglutenowej. Dzięki zbiorowym wysiłkom kół w kraju, w tym szczecińskiego, udało się uruchomić w Gdańskich Zakładach Spożywczych, produkcję sproszkowanej mieszanki bezglutenowej. Koło zajęło się organizacją wysyłkową żywności na zamówione potrzeby członków. Ze względu na wymóg korzystania przez dzieci z żywienia bezglutenowego niedostępne były przedszkola, obiady w szkole, a także kolonie. Koło zaczęło organizować kolonie zdrowotne i wczasy rodzinne, które stały się platformą wymiany doświadczeń między rodzicami. Z czasem pomoc dzieciom i rodzicom przejęła Fundacja Pomocy Osobom na Diecie Bezglutenowej "Przekreślony Kłos", której udziałowcem został ZG TPD. Żywność bezglutenowa zaczęła pojawiać się w coraz większej liczbie na specjalnych stoiskach w sklepach. Z czasem koło przestało działać, ale niemal natychmiast w 1998 r. z inicjatywy Pomorskiej Akademii Medycznej powstało Koło Dzieci Chorych na Fenyloketonurię. Do wyróżniających działaczy koła należą B.Łukaszewska, Z. Andrzejewski.

W 1986 r. z inicjatywy Prezesa ZW PSD Bolesława Prędkiego i Grzegorza Wołyńskiego powstało Koło Pomocy Dzieciom z Cukrzycą TPD. Pierwszym przewodniczącym została Ewa Niderle. Od 1988 r. funkcję przewodniczącego przejęła Maria Prędka pełniąc ją do dzisiaj. Koło w latach 80-tych zajęło się nie tylko niesieniem pomocy, ale ratownictwem dzieci chorych na cukrzycę. Sytuacja ich była dramatyczna. Często 4-ry razy dziennie musiały otrzymywać insulinę, której permanentnie brakowało, także strzykawek, igieł, odpowiedniej żywności i odpowiedniej odzieży. Utrudniało to często normalne funkcjonowanie dziecka w życiu codziennym. Rodzice zorganizowani w koło samopomocowe prowadzili akcje profilaktyczne, rozpowszechniali wydawnictwa niezbędne przy leczeniu, organizowali kolonie zdrowotne, pogadanki, itp.. Rozpoczęli walkę o lepszą insulinę oraz zaopatrzenie w indywidualne aparaty do pomiaru cukru. W latach 90-tych koło wraz z kliniką PAM pod kierownictwem prof. Prochorow prowadziło akcję  obsługi przez dzieci i rodziców nowych aparatów do wstrzykiwania i pomiaru cukru (glukometrów). Od 2000 r. działacze koła i rodzice zaczęli pozyskiwać indywidualne pompy insulinowe umożliwiające zwłaszcza dzieciom w miarę normalne funkcjonowanie wśród rówieśników, przy zachowaniu odpowiedniej diety. Lata następne to zbiórka funduszy na zakup kolejnych pomp dla dzieci.Tylko pod czas jednej imprezy plenerowej w 2002 roku udało się zebrać środki na zakup 2 pomp dla dzieci. Dzięki staraniu działaczy powstała poradnia zajmująca się tylko dziećmi pod kierunkiem dr M. Walczaka, a prowadzona przez dr K. Wójcik. Co roku koło organizuje turnusy rehabilitacyjno-wypoczynkowe w różnych ośrodkach w kraju wspólnie z Krajowym Komitetem Dzieci z Cukrzycą przy ZG TPD. Do tradycji weszły co miesięczne spotkania z rodzicami na których prowadzone są szkolenia, wymiana doświadczeń rodziców postępowania pedagogicznego z dzieckiem chorym, pokazy sprzętu, konkursy i prelekcje lekarzy.

            Na koniec 2007 r. na terenie województwa zachodniopomorskiego w ramach TPD działało 16 kół samopomocowych rodziców skupiających ponad tysiąc dzieci wymagających specjalnej troski.

  1. Koło Pomocy Dzieciom z Nadpobudliwością Psychoruchową ADHD TPD w Szczecinie, Przewodnicząca - Tamara
  2. Koło Pomocy Dzieciom z Nadpobudliwością Psychoruchową ADHD TPD w  Myśliborzu, Przewodnicząca – Gabriela Göttken.
  3. Koło Rodziców i Przyjaciół Dzieci z Zespołem Downa "Iskierka" TPD w Szczecinie, Przewodnicząca - Monika Sochańska.
  4. Koło Pomocy Dzieciom z Gośćcem Przewlekle Postępującym TPD w Szczecinie, Przewodnicząca - Agnieszka
  5. Koło Pomocy Dzieciom z Cukrzycą TPD w Szczecinie, Przewodnicząca - Maria Prędka.
  6. Zachodniopomorskie Koło Pomocy Dzieciom i Osobom Chorym na Fenyloketonurię TPD w Szczecinie, Przewodnicząca - Bogumiła Łukaszewska.
  7. Koło Pomocy Dzieciom z Niepełną Sprawnością Ruchową TPD w Koszalinie, Przewodnicząca - Wiktoria
  8. Koło Pomocy Dzieciom z Cukrzycą TPD w Koszalinie, Przewodnicząca - Magdalena
  9. Koło Pomocy Dzieciom Chorym na Fenyloketonurię TPD w Koszalinie, Przewodnicząca - Jolanta
  10. Koło Pomocy Dzieciom Niepełnosprawnym Ruchowo i Intelektualnie TPD w Barlinku, Przewodniczący - Bogdan
  11. Koło Dzieci Specjalnej Troski TPD w Myśliborzu,Przewodniczący-PiotrRampała.
  12. Koło Pomocy Dzieciom Chorym na Cukrzycę TPD w Stargardzie Szczecińskim, Przewodnicząca - Anetta
  13. Koło Pomocy Dzieciom Niepełnosprawnym Ruchowo TPD w Kołobrzegu, Przewodnicząca - Teresa
  14. Koło Pomocy Dzieciom z Niepełną Sprawnością Ruchową TPD w Kaliszu Pomorskim, Przewodnicząca - Teresa Załuskowska.
  15. Koło Dzieci Niepełnosprawnych TPD w Połczynie Zdrój, Przewodnicząca - Teresa Czaplińska.
  16. Koło Pomocy Dzieciom Niepełnosprawnym TPD w Wałczu, Przewodnicząca -Anna Kałamarz

Od 1994 r. Towarzystwo Przyjaciół Dzieci prowadzi Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy w Myśliborzu dla dzieci upośledzonych w stopniu umiarkowanym i znacznym. Ośrodek prowadzi oddział przedszkolny, szkołę życia, gimnazjum oraz internat. Do Ośrodka uczęszcza 26 wychowanków. Ośrodek spotyka się z dużą życzliwością władz gminy oraz powiatu. Dyrektorem Ośrodka od jego powstania jest Piotr Rampała.

 

Podsumowanie

Minęło już ponad 50 lat działalności Zachodniopomorskiego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci na rzecz dzieci niepełnosprawnych. Początek dali działacze zajmujący się dziećmi z upośledzeniem umysłowym, dzieci zwłaszcza na początku skrywanych "przed światem", których los był w rozwiązaniach systemowych niedostrzegany przez władzę. Ruch ten przyczynił się do rozszerzenia działalności również na inne grupy dzieci niepełnosprawnych oraz przewlekle chorych.

Działalność samopomocowa rodziców zrzeszonych w różnych kołach spowodowała zrozumienie potrzeb "sprawnych inaczej", ale doprowadziła również do szeregu zmian ustawowych, osłon socjalnych, dostępności do nauki, wychowania i rehabilitacji.

Dzisiaj społeczeństwo w większości nie dziwi widok osoby na wózku inwalidzkim, czy uczestniczącym w festynach sportowo-rekreacyjnych i integracyjnych. Działacze skupieni w Kołach TPD ujawnili i nagłośnili problemy dzieci specjalnej troski, ukazali społeczne znaczenie rozwiązywania tego problemu. Działacze nie tylko inicjowali i mobilizowali do działania instytucje odpowiedzialne za niesienie pomocy niepełnosprawnym, ale sami podejmowali się wypracowania nowatorskich form w zakresie opieki i wychowania, nauki, rehabilitacji, pomocy rodzinie, włączania niepełnosprawnych w normalne życie społeczne i zawodowe  oraz kształtowania wobec nich właściwych postaw społecznych. To dzięki nim pozyskano wielu sojuszników, ludzi nauki, oświaty, biznesu, organizacji, instytucji, zakładów pracy, środków masowego przekazu, władz samorządowych i państwowych. Dla rodziców zmagających się z losem dziecka potrzebującego nie tylko rodzicielskiej pomocy stali się nie zastąpionym sojusznikiem.

Ruch samopomocowy rodziców skupionych w Kołach TPD ma znaczący współudział w uświadamianiu rodzicom, ze dziecko "sprawne inaczej" może kochać i być kochane takie, jakim jest i może dać radość i szczęście.

Po mimo ogromnego wysiłku tysięcy działaczy skupionych w Kołach TPD, a także winnych Stowarzyszeniach, w dalszym ciągu rozwiązywanie wielu spraw spoczywa na "barkach" samych rodziców.

 

Bibliografia:

  • Archiwum Państwowe w Szczecinie - Zbiory TPD, okręg w
  • Archiwum Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego TPD w Szczecinie.
  • Przyjaciel Dziecka - 75 lat Społecznej Służby Towarzystwa Przyjaciół Dzieci - Bohdan Tracewski, Warszawa 1997

 

Opracował: mgr Zygmunt Pyszkowski
Prezes Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci w Szczecinie